Fackelzug / floriankonrad

w dniu, gdy ogłoszą mnie Marszałkiem Polski
(to nic, iż jestem awojskowy i pacyfistyczny
– kiedyś w końcu muszę otrzymać ten stopień!
od dawna nikt nie dostąpił tego zaszczytu,
a iż świat bywa scentrowanym kołem ruletki
– niby czemu miałoby nie paść na mnie?)
niebo będzie zasnute. ale nie chmurami.

wzniosę oczy. gdzieś tam. zacznę radzić,
w myślach. na okaziciela.
kto złapie, odczyta – będzie jego.

po pierwsze:
nie należy myśleć o stuletnim Melu Brooksie
reżyserującym film.

za to trzeba o nastolatce z porażeniem mózgowym,
kilkuletnich nieszczęśnikach po ciężkich urazach,
których czekają hektary najbardziej gorzkich chwil,
o staruszku świerknącym w hospicjum,

po drugie:
nie wolno widzieć Bugatti, rezydencji multiilionerów.
to igiełka w skali świata, zalana błotną powodzią,
zasypana hałdami brudnej ziemi.

po trzecie:
trzeba koniecznie przywołać z pamięci nieznośnie
moralizujace wiersze poetów sprzed lat,
wizualizować sobie w myślach, jak wirują, gdzieś
po drugiej stronie, jak uderzają w usta swoich autorów.

po czwarte:
sprawy, które dostrzegają jedynie co młodsi
użytkownicy istnienia. tonięcie tych kwestii
w kretyńskiej nazwie ich odbiorców.

o tym wszystkim będę rozmyślać przyjmując pochód
takich tam, rozkrzyczanych marsowo i podniośle,
defilujących z kopcącymi pochodniami w dłoniach.

absolutnie nie pomyślę, która z brzydkich bajek
spłonie pod wieczór.