Pod kopułą Gwiazd Stałych / KlaudiaRogowicz

Pod kopułą Gwiazd Stałych

Nie mogła się otrząsnąć, poprawiała nerwowo włosy, siedzenie na trawie bolało.
Obok niej, młody mężczyzna opasał dłonie kolanami, z dużą pewnością siebie.
Wydawało się jej , iż kiedyś się minęli. Może to było na studniówce? Może na wykładzie otwartym o ludowej interpretacji dzieł Mozarta?

Oddychała szybko, przed oczyma plątało się wszystko, tłum, ścisk, gwar…
-Dlaczego to boli? – Zadała sobie pytanie.
Mężczyzna zerknął na nią troskliwie.
-To bolało!- Trzepotała rękoma.
-Dlaczego jesienią działo się tyle rzeczy? Francja, Hiszpania, Trybunał Konstytucyjny, Kraków, pyskówki, podpalenia…To wina Gospy?!-
-Albo innych bytów i jaszczurów- Zażartował mężczyzna.
-Zatem, dlaczego wszystko tak płonie?!- Zapytała z pretensją w głosie.
-Wybrałaś taką wersję, nie miałaś innej możliwości! Umysł dopasował Cię! – Tłumaczył.
Zamarła, jej, nie jej, wspomnienia przesuwały się klatka po klatce, dyplom ale nie uczelni, przeczytane zwoje ale to nie był film, uśmiechy innych ale to nie były Insta stories.
-Dlaczego?!- Krzyknęła na mężczyznę.
Nie reagował na jej furię, wskazał palcem na pole gwiazd rozpostartych nad nią. Starała się rozpoznać znajome kształty, Wielka Niedźwiedzica, Orion, Plejady…To nie były one!
-Gdy jeszcze nie chodziliśmy do szkoły, przychodziliśmy tu, leżeli na trawie, patrząc w gwiazdy.-
-Te…- Wskazała niepewnie na gwiazdozbiór w kształcie płonącego serca.
-Tak, zapomniałaś mapy nieba, odetchnij. Spójrz jeszcze raz w górę, a zapomnisz o tamtym –
Oparła się o jego ramię, zgadywali czy życie na innych planetach istnieje.
- Te gwiazdy są chyba jakieś stałe, czyżbyśmy żyli w symulacji?!- Zapytała.
Uśmiechnął się, kręcąc głową.

Siedzieli, patrząc jak niebo gra swój spektakl, aż ich własne słońce nie wzeszło i nie zastało wśród łąk, za plantacją berberysów.

KONIEC